شنبه چهارم خرداد 1387
ایران
(تقدیم به ساحت قدس مهدوی)
دوستان رفتند تنها یاد ایشان مانده است
جان ز پیکر رفته تنها جسم بیجان مانده است
زان همه یاران یکدل نیست جز ردی به جا
باغ گل پژمرد اما خار بستان مانده است
خضر ره پیدا نباشد در بیابان طلب
در کمین کاروان غول بیابان مانده است
مردمی رفت از میان مردمان روزگار
آدمیت رفته تنها نام انسان مانده است
شاهد وشمع و شراب وساقی و پروانه کو؟
در کجا مستی به میخانه غزلخوان مانده است؟
خضردر ظلمت نمی باید بماند منتظر
تا به لعل آبدارت آب حیوان مانده است
قرنها بگذشت و گلها جملگی پرپر شدند
قرنها دشت و دمن مشتاق باران مانده است
قلبها شد قلب واحساس بشر حبس هوس
دستهای عاطفه زخمی ولرزان مانده است
ربع مسکون را نمانده چاره ای دیگر بیا
چشم در راه تو این جمع پریشان مانده است
عاشق از بهر نزول آیه ی جان در زمین
پیکرپاکی ز جنس عشق ـ ایران ـ مانده است
محمدعلی جعفریان(عاشق)
چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386
مهـد آزادیم ار سلسله ها بگذارند
خانه آبادم اگر زلزله ها بگذارند
مدفن دشمن ار قصد ستیزم سازد
تیغ لا در کفم ار این بله ها بگذارند
ناکسان بر سر آنـند که پیمان شکـنند
دست در دست شب غائله ها بگذارند
روبهان را سـر آن است که با مکر و حیل
بیـن شـیران همه جا فاصـله ها بگذارند
بر حریم ِحرم ِلاله رُخان راهی نیـست
تا پس از شور همه سنبله ها بگذارند
می توان وادی ِتـوحید به اخلاص سپرد
با خود این شـرط اگر قـافله ها بگذارند
کعـبه عشـق کجا مامن حجاج شـود
مگر آنـدم که هـمه مرحله ها بگذارند
می رسـد سهم عـدالـت به همه خلق خدا
عمرعـاصـان اگر این هـلهله ها بگذارند
ای سـفر کرده به ناز ار بـر عـشاق رسی
یکـدمـی حوصله کـن تا گـله هـا بگذارند
محمد علی جعفریان
یکشنبه چهاردهم بهمن 1386
( مي توان...)
مي توان استاد بود و دم نزد
همچو سرو آزاد بود و دم نزد
مي توان در بيستون عاشقي
همچنان فرهاد بود و دم نزد
مي توان آتش گرفت و شعله شد
سر به پا فرياد بود و دم نزد
مي توان چون بوم سبز خاطره
خاطره آ باد بود و دم نزد
مي توان گرم وصال دلبري
درشب ميعاد بودودم نزد
ياچومجنون برمزارعشق خود
آرزوبرباد بود ودم نزد
مي توان باچشم گريان خنده كرد
شاد شاد شاد شادبود و دم نزد
با قلم چون ذوالفقار حيدري
ضد استبداد بودودم نزد
برصف رندان زدوبا منطق
هرچه بادا بادبودودم نزد
مي توان درشهرپرخدعه هنوز
روستائي زا د بودودم نزد
مي توان دريا شد وشد بيكران
مي توان استاد بود ودم نزد
محمدعلی جعفریان (عاشق)
یکشنبه شانزدهم دی 1386
مثل سايه با مني تو
از روز جمعه تا جمعه مي شينم من سر
راهت
تا بــيايي و بـبـيني كه بـي تو
رمـــق ندارم
روز مــن تــيره ترينـه، مـثل چشـماي سياهـت
مثل صبح روشني تو، مثل سايه با مني
تو
تو شــباي نا اميـدي مـي درخـشـه
روي ماهـت
تو كويـر خشـك دلـها ، عشق تو ابر بهاره
يه بــيابون گل تـشـنـه ،مـي نـشـيـنه در پناهت
با مني ولي زمن دور ، مثل اشراق خدايي
رو زمين تو سينه ي من، توي عرشه
تكيه گاهت
توي قاموس دِل من ،غيراسم توكسي نيست
ايـن دل آيـيـنه نداره ، غـير
نـقـش روي مـاهـت
مثل پروانه ميسوزم، چشامو به در مي
دوزم
تـا شـا يـد برام بسـوزه ، دل پـاك
و بـي گنــاهت
مي دونم كه مهربونه ، ياد عاشقاش
مي مونه
تا نخواد نمي شي عاشق ، اينه عاشق
اشـتـبـاهت
شنبه هشتم دی 1386
علي را مي توان تنها علي گفت
علـــــــي را آ فرينـش د وســت دارد زِ عادت ني ، زبـيـنـش د و ست دارد
(1)
چــنـيـن فــرمـود- ا حـمد پير كامل- بـــود فا رو ق بــيـنِِِ حقّ و بـــــا طـل
علــــي سر الله و هادي ومنجي ست عـــــلـي ، فـرما نرواي نوح ناجي ست
به د ســـــتِ پـورِ آ ذ ر،ا و! تبر داد بـــــه ا نـفـا سِ مــسـيـــــحا او! اثر داد
ز مـــوسي هم در آن وادي سبق برد تـجـلّا ي عـــــلـي! ا ز وي رمــق برد-5
(2)
بـــــه پـنـهان با رسولان آ ن ولي بود بـه هــــــمرا هِ محـمّد(ص)مـنجلي بود
چـــو آ د م صــفـوة ا للـــهي مقامش چــــو عيسي جــا ن دهد روحِ كلامش
چـــو ا بـــرا هـيم و با بتها درآويخت ســــتا يش را به عــرفان در هم آويخت
ا گــــــرنوحِ نَجي فـكـرِ حيات است عــلـي د سـتِ خــــدا فلـــــك نجات است
(3)
به عــيسـي رُتـبـه ا ش دا د ه نگرديد جُز ا و د ر كــعــبــه كــس زاده نگرد يد-10
(4) (5)
بــيـانِ((لـــــو كـُشِـف)) حـدّ يـقـيـنش بــــه بـــزم ((لـي مَعَ ا للّهي )) ببينش!
نــگـفـته(( لَـن تــرا ني))ا ش خداوند نـكـــرد ه خَلــــق ثا ني ا ش خـــد ا و ند
تـــــــــمـا مِ ا نـبـياء مـا تِ كَــما لَش زِيُـــو سف بــــرتــري دا رَد جَـمـا لــش
(6)
ا ز آ ن رو بـر رســولا نـسـت مولا كــه چــون آ نا ن نــــد ا رَد تركِ اُ و لـي
نه آ د م ، نـــه خــلـيل ا ست نه موسي نـه چون خضرا سـت و نه الياس و عيسي-15
ا گــــر چه قـطـره ،چون دريا زلالست قــــــــيا سِ قـــــطـره و د ريـا مـحا لـسـت
(7)
ا لا ا ي عـــشــقِ بي آ غــاز و ا نجام كـــه د لــــها گــــيـرد ا ز يـــادِ تو! آرا م
مَــد د كَــــن تا كــه ا ز حـيد ر بـگويم زِ غُـــــــربـت با د و چِـــشمِ تــر بگويم
بــگـويـم تـا كـه حيد ر كـيست يا رب! بــــه كه سَنجَم؟ كــه مثـلـش نيست يارب!
نـگـفـته كس كــه مـي شا يد زِ ا و گفت نـبـا شـــد چــــــا ره ا ي بـايد ! زا وگفت-20
مــــــــــــرا آ ن بِه كــــه گُــــويم لا لِ لا لـم بـه فـــكـرِ گـُـفـتـنِ شــــعـري محا لـــم
ا گــــــر چه هـمـچـو مُوجـــــي مي خروشم بـــه وصـــفِ وسـعـتِ د ريا خموشم
ا گـــــرچه چون ني ا م صــدها ترا نة است ز د ريـــــا چون سُرايم؟ بيكرانه است!
چــــه گـُـــــويم ا ز خــداي عشق وشمشير!؟ چـــه گـويم ا ز وَرايِ عـقـل و تدبير!؟
بـه وصــفـش هـيـچ تعـــبــيري نــمـا نـد ه بـــــه تـَــــركِـــش عـقـل را تيري نمانده-25
نـــه اأقــيا نـوس و نــــــي د ريا سـت مولا چرا؟ چـون عين و لام و يا ست مو لا
بــــه رَمــــز عـيـن و شـيـن و قا ف گــفــتم ز ســــيـمُرغ و ز كـــــوهِ قـــــا ف گفتم
بـــــه عــــشــقِ روي ا و د ل كرده عادت ز عا د ت مـــــي كـنم حق را عبادت!
از آن خـــــــورشيد بـي عـشـق و زوا لست كــــــه بـــــا ذا تِ خــــدا در ا تصا لست
مـــــــــن و د ركِ ولــي ؟ هيهات هيهات ! مـــــــــن و وصفِ علي هيها ت هيهات!-30
ا ز آ ن ا ظــــهار عـــجـزم گـشـته وا جـب كـــــــه ا ز مـمكــن نـيـا يــد وصف واجب
خــــــــــرد پا در گِل و عقـل ا ست مبهوت ز نا ســــــوتي نـيـا يـــــد د ركِ لاهــــوت
هَــــــمـا ن بـهـتـر، كــــــه خا موشي گزينم ا ز ا يــــــــن سُود ا فـــــرا مـوشي گـزينم
ا گـــــرچــــــه عشــــــق بي تعــبير ما ند ه فـقـــط د ر تـَــر كِشـــــم ا ين تير ما ند ه،
(9)
هــــمـا نـنـدِ نَــبي دَ ر طــــي مـــنـــــــزل بــه سِـــــد ره مـــــي رسـم با رفرف د ل-35
(9)
علــــــــــي آ نـجا عـــــــلي سا در تجلاست د ر آ نــــجـا يك (تـــــد لـي) در تجلاست
...و ا يــــنـك عـشـق و عا شـق ماتِ مولا تــــــــد لا ي د ل ا ســــت و ذا تِ مــــولي
ا گــــــــرچه د ل زعشق ا و زُلا لـســـــت قــــيــــــا س قـطــــــــره و د ريـا محا لست
(10)
علـــــــي را مــــي توا ن تنها علي گفت! ســـــــــــــرِ( قــــا لــوا بـلي ) با او بلي گفت!
در آ ن وا دي كــــه حق رُخساره بگشـود عــــلي بــــــود و عــــــــلي بـود و عـلي بود-40
كرج-محمد علي جعفريان (عاشق)- چاپ در كيهان 10/7/1380ص 9
پا ورقي
1-علي فاروق بين الحق و الباطل(حديث نبوي )
2- يا علي انت مع كل نبي سرا و معي جهرا(يا علي تو با هر پيامبري در نهان بودي اما با من درآشكار)
3-خداوند در گاه ولادت عيسي (ع) به حضرت مريم فرمودتا از صومعه بيرون رود(قرآن كريم سوره ي مريم) اما
براي مادر علي ديوار كعبه شكافته شد
4-لو كشف الغطاء ما ازدت يقينا(اگر همه ي پرده ها كنار رود به يقين من چيزي اضافه نمي شود(علي (ع))
5-براي من با خدا خلوتي است كه در آن هيچ نبي مرسلي و ملك مقربي راه ندارد(پيامبر اكرم(ص))
6-براي هر پيامبري جز پيامبر اكرم(ص) ترك اولايي بوده مثل ترك اولاي يوسف (ع)درتوصيه به ساقي پادشاه
براي يادآوري او در نزد عزيز مصر(نك-قرآن كريم سوره يوسف(ع))
7-الا بذكر الله تطمئن القلوب(قرآن كريم)
8-رفرف=مركب رسول خدا در سفر معراج آنگاه كه براق از رفتن فرو ماند
9-يك تدلي=معيار شاعرانه –دني فتدلي فكان قاب قوسين او ادني(قرآن كريم)
10-سر قالوا بلي =هنگام قالوا بلي گفتن در عالم ذر ( الست بربكم قالوا بلي- قرآن كريم)
من مست و خرابم ز خم لم یزلی
در بزم الستش زده ام جام ِبلی
تا عشق مرا گم نکند در روز جزا
بر سنگ مزارم بنویسید علی
بر خیز که پنهان جلی سجده کنیم
یعنی به جمال ارلی سجده کنیم
تا کعبه بود مولد مسعود علی
باید همه ی ما به علی سجده کنیم
دارای جهـان بـود ولی هیـچ نـداشـت
جـز بـاده ی عشـق ازلی هـیچ نـداشـت
در فـاصـله ی سبـز ِازل تا به ابـد
گویـا که جهـان غـیر ِعـلی هیچ نـداشـت
بـا عـشـق به دردانـه به ایـن زیـبـایـی
می کـرد بـنا خـانـه بـه ایـن زیـبایـی
از پـیـله بـه ایـن مـبـارکی نیـسـت امـید
جـز خـلـقـت پـروانـه به ایـن زیـبایـی
هـمه افـلاک بـه حـکـم ازلـی می گـردنـد
ثـابـت منـزل عـشـقـند ولـی مـی گـردنـد
هـست بسـیار در این دایـره خورشیـد ؛ ولی
هـمگـی مـثـل قـمـر دور ِعـلی می گـردنـد
سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386
با آنکه دلم به سختی آهن نه !
بسیار دلت گرفته است از من ،نه ؟
من دل به عنایت تو بستم بانو ؛
یا فاطمه اِشفعی لـَنا فِـی الجنّـه
هـیچ کـس برعـهد ِسابـق نیسـت ، نیسـت
دل مـداری را موافـق نیسـت ، نیسـت
عاشـقان از یادِ مـردم رفـته انـد
یادی از عـذرا و وامـق نیست ، نیست
یکشنبه پانزدهم مهر 1386
اون خط میون من و تو شد درّه
تـو دور شدی و قـد یک ذرّه ؛ مـنم
از دوري تـو دلم شـده يك ذرّه
تـقـدیـم به مولـود کـعـبه :
بـا عـشـق به دردانـه به ایـن زیـبـایـی
می کـرد بـنا خـانـه بـه ایـن زیـبایـی
از پـیـله بـه ایـن مـبـارکی نیـسـت امـید
جـز خـلـقـت پـروانـه به ایـن زیـبایـی
شنبه نوزدهم خرداد 1386
ثـابـت منـزل عـشـقـند ولـی مـی گـردنـد
هـست بسـیار در این دایـره خورشیـد ؛ ولی
هـمگـی مـثـل قـمـر دور عـلی می گـردنـد
با نـام عـلی جهـان هـمه گـلشن شـد
با نـور ِرخـش چـراغ دل روشـن شـد
در روز جـزا فـرشـتـگـان می خوانند :
با حُب ِعـلی شـیـعه ز نارایـمن شـد
محمد علی جعفریان
سه شنبه هشتم خرداد 1386
با عرض پوزش به خاطر این همه تاخیر
بـــاز بـــاران ......
بـاز بـاران بـاز بـارا ن بـي صـدا مي چكـد در حجـم سـرد كـوچـه ها
كـوچـه هـاي مه گـرفتـه خفتـه اند خـواب هـاي كـوچـه هـا آشـفتـه انـد
كـوچه هـاي بي تفـاوت ا ز عبـور كـوچه هـاي خـالي ا ز سنگ صبـور
كـوچه هاي سرد وساكت خالي اند مـسكــن نـا مـرد م پـوشـالــي ا نـد
كـوچـه ها احساس را گـم كرده اند چـينـه ها يش يا س را گـم كرده انـد
كـوچـه ي بـي يا س يعنـي انجمـاد بــر خــزان كـيشـان همـاره انـقيــا د
كــوچه هـا فـريـاد را نــشنـيـده انـد غــربــت فـرهـــاد را نـشـنيــده ا نــد
سـاكنـان بـا ديـو و دد خـو كرده اند فـتـنـه هـاي خـفـتـه را رو كـرده انــد
كـوچه هـا! قـقنـوس آ تشـزا د تـا ن ، شـد خـلا ص از شعـلـه ي بيـدا دتـا ن
ايـن شمـا و شهـر و ايـن شهـر شمـا شـهــر خـا لـي از خــدا بـهـــر شـمــا
ايــن شـمـا و ايـن شمــايــان دروغ ا يـن شـمـا و ا يــن خـدا يــا ن دروغ
شهـرِ خـا لـي از صـدا مـا ل شـمـا خـــوان ا لــوا نِ ريــا مـا لِ شــمــا
اي اهـا لـيِّ فــريـبـسـتــــا ن هـيـچ گـُــمـرها نِ ســيـبِ سـيـبستــا ن هيچ
ا ي سَــخـيفـا نِ سـقـيفـه مـلـعـبه نــا روا يـــا نِِ نِشـســتـه مـصـطـبـه
رَفــت خـورشيد و نشد پروا يتا ن بــا چــه روشَـن مي شـَود فردا يتا ن
تا شـــمـا مـحـكـوم ا ين تيره شَـبـيد نـا شِـنــا سِِِِِِ حُــــرمَتِ ا مّ اَ بـيـــــــد
لـيـلــة ا لــقـد را ز كـفِ ايّـا م رفت مـَـطـلـع ا لــفـجر ا ز كـف ا يّام رفت
عا بـرا ن مـويه كـُُنـان گل مي برند يــا س را ا ز پـيــش بـلـبل مـي برند
بـعد ا ز ا ين خورشيد مي مويد به چاه مُنخـسِف شد چــون عِــــذا رِ ماهِ ماه
بعـد از ايـن خـورشـيد مي مـانـد غـريـب مي تـراود از لبـش امـّن يجـيـب
لـانـه خـالـي از كـبـوتر شـد دريـغ خـالـي از عـشـق پـيمبـر شـد دريـغ
بعـد تـو شعـري كه در چـشــم تـر اسـت چـادر خـاكي و مـسمـارِ در اسـت
مـثنـوي اي مـثـنوي فـرياد كـن بغـض صـد هـا سـالـه را بـنياد كـن
يـاد كـن از شـعـر زهـرا اي نـسيـم اِ نَّ مـولـانـا عـلـيٌ مـستـقـيم
باز باران باز باران بي صدا مي چـكـد در حـجـم سـرد كـوچـه هـا
شنبه چهارم فروردین 1386
چه گونه می شود نو ، روز بی تو
یا مقلب القلوب و الابصار ، یا مدبر اللیل و النهار ، حول حالنا الی احسن الحال
سرود سبز دریا
بسان بی کران بودن کمالی نیست دریا را
در این محدوده ی اندک مجالی نیست دریا را
ندارد خوف دریا دل ، ز دست موج بی پروا
نهنگی گر بیاشوبد ، خیالی نیست دریا را
گهی با مهر می کوچد ، گهی با ابر می آید
به لطف سیر سبز خود ، ملالی نیست دریا را
به اقیانوس می بخشد تمام هستی خود را
به یمن این چنین وصلی ، زوالی نیست دریا را
ز سـّم سرد آسایش ، رخ دریا شود تیره
اگر روزی بیاساید ، زلالی نیست دریا را
سرود سبز دریا را ، نمی فهمد مگر عاشق
به گنگ خفته در ساحل ، مقالی نیست دریا را
محمد علی جعفریان
چهارشنبه یازدهم بهمن 1385
شد فراموش عهد سرخ ژاله ها
مردها رفتند و شد قحط الرجال
کارها افتاده با رجـّاله ها
با چراغ سبز جنگلبان پر است
بیـشه از آوازه ی قـتــّاله ها
شد کویری وسعـت ِسبز ِغزل
از غـم ِ تبخـیر ِداغ ژاله ها
اوفتـاده دست ِ ناموس ِغـزل
در کف ِ سوداگر ِدلـّالـه ها
جـسم ِشهـوتـناک و عـریان ِهوس
گـشته رقصان در فـضای ِ باله ها
ماه روشن پشـت ِابـرِ قـیرگون
مانده محبـوس ِ حصار هاله ها
چامه ها مسموم و قـندِ پارسی
مانـده در شعر ِشب ِ بنگـاله ها
دلخوش از چه ؟ عاقـبت افتاده ایم
سرنگـون در چاه ویـل از چاله ها
لقمه ها را چون به شبهه می خـوریم
رفـته تاثـیر از دعا و ناله ها
سامری مـرده است اما زنده است
مکـر و افسون زَر ِ گوساله ها
محمد علی جعفریان
یکشنبه یکم بهمن 1385
هفتاد و دو ستاره ی دنباله دار سرخ
حق مانده بود یکـّه میان حصار سـرخ
یک لحظه مـانده بود به آن انفجار سـرخ
ظهر سـیاه واقعه شد اوج بی کسی
یک مرد سـبزپوش ، هزاران سوار سـرخ
(( آیا کسی بود که بـیاید به یاریم ؟))
پیـچید در زمین و زمان این هـوار سـرخ
چـشمان ِآسمان ِخدا خـیس ِگـریه بـود
وقتی که شد به نی ، سر ِخورشيـدوار سـرخ
آه از دمي كه خواهـر او گـشت روبه رو
با جسم چاك چاك ِخـداونـدگار سـرخ
آري حصار ظـلمت شب راشكافـتند
هـفتاد و دو ستاره ي دنبـاله دار سـرخ
مربع.
پـيروز مي شـود مگر آن كس كه كـشته شد ؟
دنيا به خـود نـديده چنـين اقـتدار سـرخ
تاريـخ شـاهد است كه در سيـنه ي زمان
هـمواره مي تپـد اثر ِمانـدگار سـرخ
خواهـان ِخون ِخون ِخدا مي رسد يـقين
ما اشك ما امـيد ، و اين انتـظار ِسـرخ
محمد مهدي جعفريان
پنجشنبه بیست و هشتم دی 1385
ندای حق حق ِِِامّن یُجیب ِجمعه می آید
بگو دلهای مضطر را حبیب جمعه می آید
تمام صحنه ی عالم شود چون طور سینایی
چو رمزآیه ی فتح قریب جمعه می آید
به بیماری خوشم زان رو،همین امروز یا فردا
پی درمان بیماران طبیب جمعه می آید
به روی نی چه می گوید انا الحق با دل زینب
مخورغم آخرین مرد نجیب جمعه می آید
به قد قامت رعنا قیامت می کند پر پا
چو صبح روز عاشورا خطیب جمعه می آید
میان سینه می لرزد دل شیدایی عاشق
که کی در چشم مشتاقان حبیب جمعه می آید
محمد علی جعفریان
یکشنبه نوزدهم آذر 1385
حتی ستاره ها ...
تا روز ، روز توست ندارند مشتری
سیاره ها به گرد تو در حالت سماع
ناهید و تیر و زهره و بهرام و مشتری
هوهو کنان به شوق تو با شور و با خروش ؛
چون قطب عالمی و نداری برابری
تو نقطه ی تمرکز پرگار خلقتی ؛
از هست توست هستی هر خشک و هر تری
هر کس که نیست لایقت ای تن طلا ترین
- زر را نیابد آنکه ندانسته زرگری -
این غیرت زمینی اجازه نمی دهد
هم رو به من بتابی و هم رو به دیگری
ای کاش مثل ماه که اینجا کنارم است
بودی فقط برای خودم؛ برتر از پری !
تو قسمت منی و به تو می رسم ولی؛
صبرم به سر رسید از این دور آخری
محمد مهدی جعفریان
شنبه چهارم آذر 1385
یک شب میان خلـوتم آیـینه آیا می شوی ؟
با روح زردم همسفر سـبزینه آیا می شوی ؟
ای رستم اسطوره ها روزی به رسم دوستی
مهمان شوق خلوت تهـمینه آیا می شوی ؟
من عهد می بنـدم تو را ، بی تو نباشم لحظه ای
تو بی خیال لغـزش پـیشـینه آیا می شوی ؟
عمریـست فرهاد دلم در بیستون عاشقی است
شـیرین من مهمان ِدل در سـینه آیا می شوی ؟
قصری ز آیـینه تو را در سینه باشد منتظر
مهمان زیـبای دل ِبی کینه آیا می شوی ؟
یک اربعین کردم دعا ، عهد تورا کردم وفا
تو ضامن ِاین وعده ی دیرینه آیا می شوی ؟
گرم تمنای توام ای آفتاب آرزو
مثل همیشه منتظر ، آدینه آیا می شوی ؟
محمد علی جعفریان(عاشق)
چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385
غزلی ساز کنید
دیرگاهیست زمین شده جولانگه غم
گسترش یافته نفرت که ازو نیست گریز
دست سبزی در این گستره نیست
دست سبزی که کـَند خار از این دشت فریب
و کـُند گندم احساس درو
و نهد نان صداقت به سر خوان یتیمان زمین
قمریان را به تماشای گل و سبزه برد
نیست افسوس که نیست
حنجر سبزِغزل خشک شده
نه ترانه به گلویی ،
که برانگـیزد ازو نبض زمین
نه امیدی که ازو قلب زمین گرم شود
نه نویدی
که به لبهای قناری غزلی عشق دهد
دست غارتگر پاییز دراز
حرم ایمن امید ، به تاراج فنا
سـینه ها قلعه ی حقـد و حسد و کینه و تردید شده
نه یقـینی به دلی
که ازو بارقه ی کشف جهد
نه در این دایره صوفی صداقت لهجه
عارفی پاک در این دایره نیست
که سماعش همه تهلیل بود
نفسی عشق در این پنجره نیست
عطشی ناب در این فاصله نیست
گویشی سبز در این حنجره نیست
دیرگاهی است که مجموعه ی احساس و عطوفت خالی است
زیر این مجمع مجموعه فـقط !
کاسه ای هست که از حجم تهی لبریز است
شاعران کاسه ی احساس به دست
زیر ابر تهی از روح ترنم به نیاز
مردمان گشته فزون
آدمی گـشته غریب
خرقه کرده است تـًُهی آدمیت ز ازل
خانه ها دست به دست
مردمان دوش به دوش
همه آغوش به دوش !
قلب ها همه قلب !
و در این فاصله ها هیچ در آغوش هوس
بُعـد دلها به اَنـدازه ی دوری زمین با مریخ
عَـلم عِـلم به دست هوس است
متن لبخند پراز کینه و تزویر شده
سادگی ارزش خود داده ز دست
دست ارزش بسته است
آدمی باید از این پنجره ها بگریزد
که فقط رو به سراپرده ی عـصمت بسته است
آیـنه خسته از این آینه گی است
بس که زنگار زده بر رخ او دست نقـوش
مردمان آینه ی هم شده اند
تا که دق را،
روزو شب هـدیه و سوغات دهند
من از این فاصله ها می ترسم
عشق دیری است که با اهل زمیـن بیگانه است
نه ! نه !
مردم از عشق گریزان شده اند
پنجره لب زحدیث دل ودلدار فرو بـسته چرا
رنگ و زنگار رخ آیـنه را کرده کبود
پرده ی موسقی عشق ندارد آواز
نغمه ها چنگ به دلها نزنند
غزلی نیـست که فریاد کند عشق مرا
بستری نیـست که احساس مرا گرم کند
گله ای نیست که قرن ،
قرن بیهـودگی و دلزدگی است
نفس پنجره ها دودآلود
چشم ها همه عینک زده اند
طپش قلب زمین با من و تو است
با من از عشق بگـو
دل من تنگ شده ،
بهر چشمی که همه راز صداقت با اوست
خسته ام دیگر از این مکر سحرخیزریا
من از این دوره ی پر مکر و ریا می کوچم
مسکن خوب و عزیزی است زمین!
درب این کلبه به روی همه ی اهل زمین باز بود
گرچه دربـش بسته است
روی قـبرم بنویسید که : نیست !
مامن خوب عزیزی است زمین
من از این دوره ی پرمکرو ریا می کوچم
و همین پس فردا !
وقت برگشت عطوفت به زمین
گاه رجعت که در او نیست شکی
در بهاران امید
بار دیگر ز زمین می رویم
مثل یک بذر امید
به کفم تیغ سپید
به لبم شاخه ی نور ...
دوشنبه بیست و دوم آبان 1385
اینم یه رباعی عاشورایی
از هرم عطش روی زمین آبله داشت
خورشید چه منظور از این غائله داشت
زیرا که چهل روز زمین از خورشید،
اندازه ی یک نیزه فقط فاصله داشت
شنبه بیستم آبان 1385
دارای جهان بود ولی هیچ نداشت
جز باده ی عشق ازلی هیچ نداشت
در فاصله ی سبز ازل تا به ابد
گویا که جهان غیر علی هیچ نداشت
.......................................................
برخیز که پنهان و جلی سجده کنیم
یعنی به جمال ازلی سجده کنیم
تا کعبه بود مولد مسعود علی
باید همه ی ما به علی سجده کنیم
......................................................
ای رب زمین امیر مریخ بیا
تا نخل ستم برکنی از بیخ بیا
از قول همه منتظران می گویم
ای پیرترین جوان تاریخ بیا
پنجشنبه هجدهم آبان 1385
مثل کویرم متروک و خالی
کن ریشه ای گل در این حوالی
تا فصل رویش چیزی نمانده
خشکیده روحم از خشکسالی
دستان سبزم سویت بلند است
ای روح باران ای عشق شالی
ترسم بباری امّا نرویم
کی دیده روید گل های قالی
امّن یجیبی در چشم دارم
آمین بگویید با من اهالی
ای آنکه هستی معنای بودن
خورشید عشقی در بی زوالی
با یک تلنگر خواهد فروریخت
احساس خشک ظرف سفالی
ترسم نچیند ما ار زشاخه
دستان احساس از فرط کالی
فردا که آید یوسف به بازار
جمعه پنجم آبان 1385
كبوتراي اينجا
شام و سحر ندارن كبوتراي اينجا
جز چشم ترندارن كبوتراي اينجا
قفس قفس پرنده ، نفس نفس جدايي
از هم خبر ندارن كبوتراي اينجا
تو شهر ما كلاغا وارث آسمونن
چون بال و پر ندارن كبوتراي اينجا
از بس هجوم سنگه بدرقه ي پراشون ؛
ميل سفر ندارن كبوتراي اينجا
هميشه رو زمينن ، مي ترسن از بلندي
و ردّ پر ندارن كبوتراي اينجا
سهم نفس ندارن تو ارتفاع دودي
حق نظر ندارن كبوتراي اينجا
غريب ميان به دنيا غريبونه مي ميرن
خدا مگر ندارن كبوتراي اينجا
محمد مهدي جعفريان
جمعه پنجم آبان 1385
حسن ازل
غير عكس روي ماه تو چه دارد آفتاب؟
كيست تا بر مهر رويت دل سپارد آفتاب
هر كه بيند لحظه اي روي دل آراي تو را
پيش چشمش جلوه اي ديگر ندارد آفتاب
پرده يكسو زن ، از آن آئينه حسن ازل
تا به گرداگرد اين عالم ببارد آفتاب
كو كليمي مثل تو در خاطر سبز غزل
تا كه جاي دست بيضايي برآرد آفتاب
طبق تقويم سپيده، در پگاه آرزو
حنجر ظلم و ستم را مي فشارد آفتاب
باغبان گلشن گيتي نشسته از ازل
تا كه در اين مزرعه روزي بكارد آفتاب
مي گدازد قرنها، در مجمع دلدادگان
ترسم از چشم انتظاري جان سپارد آفتاب
محمدعلي جعفريان (عاشق)
سه شنبه دوم آبان 1385
تــقـديـم بـه آستـان مقـد س امـام رضـا (ع)
من، شاعري كه بي تو به جايي نميرسد
والامقام ! مطلع اشعار مانـدگار!
لطفي نما به دفتر شعرم قدم بذار
شاهي و شاه را نَسزد هر كجا نزول
آقـا! به شاه بيـت غزل منتـي گـذار
مثل مسيـح در دل اين واژه هـا بـِدم
روح رهاتـرين غزل از بنـد روزگـار
آنقـدر شـاعري كه خودت شعـر مي شوي
جاري ا ست در كـلام شمـا گويش بهـار
اي ضامن غزل! به خدااين سروده را
بي مُهـرمِهـرتو نَبُــود هيـچ اعتبـار
ازمن نخـواه دوری تان عادتم شود
بـا واژه ي فـراق بيــايد دلـم كنـار
وقتـي دلـم براي شـما تنـگ مي شـود،
وقتي تنم اسيرشد وفاصله- حصـار-
آنـك كبـوتـرانـه دل از صحـن سينــه ام،
پـرمي كشـد به طـوف حـريمت از اين ديار
ازدانــه ي محـبتـتـان سـيـرمي شــود
سيـراب از تبـلـوراشـعــارآبـــدار
هر سمت آستـان شما شور محشري است
لـبريـزازتلالـو چشمـان اشـكبـــار
هرجاي اين حريم قدمگاه رحمت است
ازپيـش پـاي صحـن الي شـانه ي منـار
ازآن نِقـارخانه ي تان مي رسدبه گوش
تـا صبح با اميـد به فـردا وبي قـرار؛
آواي قـلب هاي بزرگي كه مي زننـد
در انتـظار صبح رهايي:طلوع يـار
((آقـا! فقـط قبـول كُنيـدش به يادگـار))۱
من، شاعري كه بي توبه جايي نمي رسد
مولاي من! به دفتـر شعرم قـدم گـذار
مـحـمـد مـهـدي جـعـفـريــان
________________________
1- از آقـاي مهـدي زارعـي
پنجشنبه بیست و هفتم مهر 1385
برای او که چشم های عالم در انتظار اوست
تِم چشم هاي تو
باز دلم گرفـته است از غم چشم هاي تو
خيس شده نگاهـم از شبنم چشم هاي تو
تا كه نگاه مي كني مي شوم از خـودم تهي
حل شده ام چو قطره اي در يم چشم هي تو
باز هوس نموده ام سعي صفا و مروه را
تا كه غزل بنوشم از زمزم چـشم هاي تو
باز عطش گرفتم از هرم نگاه عاشقـت
جام گـرفته ام زنو ، از جم چـشم هاي تو
تا كه به دار مي كشد گـيسوي تو د ل مرا
چه چاره اي جز آن شوم ، ميثم چـشم ها تو
گـندم گـوشه ي لبت باز فـريب مي دهد
باز هبوط مي كند آدم چـشم هاي تو
عشق دهـد گواهي عصمت دامن تو را
تا كه مسيح پـرورست مريم چشم هاي تو
هـيچ هوس نمي كنم جنـّت جا ودانه را
تا كه نصيب من بود عالم چشـم هاي تو
نيست دلي جز آنكه شد ، خسته ی تير عاشقي
چيست علاج زخم دل ، مرهم چشم هاي تو
مسـيح آخرالزمان ! جسم زمين فسرده است
زنده شود بار دگر ، از دَم چشم هاي تو
كا ش شود دل حزين محرم راز سينه ات
كاش شود نگاه من ، هـمد م چـشم هاي تو
قطعه ي جا ودانه شد ، نغمه ي عاشقانه ام
شعر ِدلي سروده ام ، با تـِم چـشم هاي تو
یکشنبه بیست و سوم مهر 1385
با عرض پوزش از بس که عجله داشتم حواسم نبود این شعرو ویرایش کنم .
وعـده ي انجـيـل
از كي خزان نرفته ابابـيل مي رسـد؟
شايـد دوباره ابرهـه با پيـل مي رسـد
چون موعد هلاكت فرعـون مصر شد
با پاي خود به مهلكـه ي نـيل مي رسـد
وقتـي بنـا شود كه خورد لشگـري شكست
تيـر قضـا به قـوزك آشـيـل مـي رسـد
وقتـي زبان ز گـفـتن حـق منـع مي شود
دست قـلـم به قبضـه ي تمثــيل مي رسـد
از نسـل آدمـيـم ولي پـشت ما يقـيـن
گـر بنگـري به تيـره ي قابـيل مي رسـد
ما تشنگـان خـون بـرادر شـديم و ليـك
با تيـغ تشنـه وا رث ها بــيل مي رسـد
تا كي اسير خدعه و مسحـور سامـري ؟
موسـاي ما ز طور به تعجيـل مي رسـد
از اعتـلاي عرش ندا مي زند مسيـح
آ خـر زمان وعـده ي ا نجيـل مي رسـد
بر ايـن عـقيـده بوده و هـسـتنـد قـوم مـا
روزي نگـا رگـم شـده ي ا يـل مي رسـد
سال فـرا ق سال سكـوت ا سـت و ا نتظار
ايـن سـال هـم به لحظـه ي تحـويـل مي رسـد
محمد مهدي جعفريان
