تبليغاتX
آنچه داريم براي آنكه دوستش داريم
امروز 

شنبه نوزدهم خرداد 1386

هـمه افـلاک بـه حـکـم ازلـی می گـردنـد

ثـابـت منـزل عـشـقـند ولـی مـی گـردنـد

هـست بسـیار در این دایـره خورشیـد ؛ ولی

هـمگـی مـثـل قـمـر دور عـلی می گـردنـد

 

با نـام عـلی جهـان هـمه گـلشن شـد

با نـور ِرخـش چـراغ دل روشـن شـد

در روز جـزا فـرشـتـگـان می خوانند :

با حُب ِعـلی شـیـعه ز نارایـمن شـد

 

محمد علی جعفریان

نوشته شده توسط محمد مهدي جعفريان در 10:38 | موضوع:
• لینک ثابت   • 

سه شنبه هشتم خرداد 1386

 

با عرض پوزش به خاطر این همه تاخیر

 

بـــاز بـــاران ......

 

بـاز بـاران بـاز بـارا ن بـي صـدا                  مي چكـد در حجـم سـرد كـوچـه ها

 

كـوچـه هـاي مه گـرفتـه خفتـه اند                  خـواب هـاي كـوچـه هـا آشـفتـه انـد

 

كـوچه هـاي بي تفـاوت ا ز عبـور                 كـوچه هـاي خـالي ا ز سنگ صبـور

 

كـوچه هاي سرد وساكت خالي اند                 مـسكــن  نـا مـرد م  پـوشـالــي ا نـد

 

كـوچـه ها احساس را گـم كرده اند                چـينـه ها يش  يا س را گـم كرده انـد

 

كـوچـه ي بـي يا س  يعنـي انجمـاد                بــر خــزان كـيشـان همـاره انـقيــا د

 

كــوچه هـا فـريـاد را نــشنـيـده انـد               غــربــت فـرهـــاد را نـشـنيــده ا نــد

 

سـاكنـان بـا ديـو و دد خـو كرده اند               فـتـنـه هـاي خـفـتـه را رو كـرده انــد

 

كـوچه هـا! قـقنـوس آ تشـزا د تـا ن ،             شـد خـلا ص از شعـلـه ي بيـدا دتـا ن

 

ايـن شمـا و شهـر و ايـن شهـر شمـا              شـهــر خـا لـي از خــدا بـهـــر شـمــا

 

ايــن شـمـا و ايـن شمــايــان دروغ               ا يـن شـمـا و ا يــن خـدا يــا ن دروغ

 

شهـرِ خـا لـي از صـدا مـا ل شـمـا                خـــوان ا لــوا نِ  ريــا مـا لِ  شــمــا

      

اي اهـا لـيِّ فــريـبـسـتــــا ن هـيـچ                گـُــمـرها نِ ســيـبِ  سـيـبستــا ن هيچ

 

ا ي  سَــخـيفـا نِ  سـقـيفـه مـلـعـبه                  نــا روا يـــا نِِ  نِشـســتـه مـصـطـبـه

 

رَفــت  خـورشيد و نشد پروا يتا ن                 بــا چــه روشَـن مي شـَود فردا يتا ن

 

تا شـــمـا مـحـكـوم ا ين تيره شَـبـيد                نـا شِـنــا سِِِِِِ  حُــــرمَتِ ا مّ اَ بـيـــــــد

لـيـلــة ا لــقـد را ز كـفِ ايّـا م رفت                 مـَـطـلـع ا لــفـجر ا ز كـف ا يّام رفت

 

عا بـرا ن مـويه كـُُنـان گل مي برند                 يــا س را ا ز پـيــش  بـلـبل مـي برند

 

بـعد ا ز ا ين خورشيد مي مويد به چاه             مُنخـسِف  شد  چــون عِــــذا رِ ماهِ ماه

 

بعـد از ايـن خـورشـيد مي مـانـد غـريـب          مي تـراود از لبـش امـّن يجـيـب

 

لـانـه خـالـي از كـبـوتر شـد دريـغ                  خـالـي از عـشـق پـيمبـر شـد دريـغ

 

بعـد تـو شعـري كه در چـشــم تـر اسـت           چـادر خـاكي و مـسمـارِ در اسـت

 

مـثنـوي اي مـثـنوي فـرياد كـن                       بغـض صـد هـا سـالـه را بـنياد كـن

 

يـاد كـن از شـعـر زهـرا اي نـسيـم                  اِ نَّ مـولـانـا عـلـيٌ مـستـقـيم

 

باز باران باز باران بي صدا                         مي چـكـد در حـجـم سـرد كـوچـه هـا   

 

 

 

 

 

 

 

          محمد علي جعفريان
نوشته شده توسط محمد مهدي جعفريان در 17:6 | موضوع:
• لینک ثابت   •