شد فراموش عهد سرخ ژاله ها

مردها رفتند و شد قحط الرجال

کارها افتاده با رجـّاله ها

با چراغ سبز جنگلبان پر است

بیـشه از آوازه ی قـتــّاله ها

شد کویری وسعـت ِسبز ِغزل

از غـم ِ تبخـیر ِداغ ژاله ها

اوفتـاده دست ِ ناموس ِغـزل

در کف ِ سوداگر ِدلـّالـه ها

جـسم ِشهـوتـناک و عـریان ِهوس

گـشته رقصان در فـضای ِ باله ها

ماه روشن پشـت ِابـرِ قـیرگون

مانده محبـوس ِ حصار هاله ها

چامه ها مسموم و قـندِ  پارسی

مانـده در شعر ِشب ِ بنگـاله ها

دلخوش از چه ؟ عاقـبت افتاده ایم

سرنگـون در چاه ویـل از چاله ها

لقمه ها را چون به شبهه می خـوریم

رفـته تاثـیر از دعا و ناله ها

سامری مـرده است اما زنده است

مکـر و افسون زَر ِ گوساله ها

 محمد علی جعفریان

حق مانده بود یکـّه میان حصار سـرخ

یک لحظه مـانده بود به آن انفجار سـرخ

ظهر سـیاه واقعه شد اوج بی کسی

یک مرد سـبزپوش ، هزاران سوار سـرخ

(( آیا کسی بود که بـیاید به یاریم ؟))

پیـچید در زمین و زمان این هـوار سـرخ

چـشمان ِآسمان ِخدا خـیس ِگـریه بـود

وقتی که شد به نی ، سر ِخورشيـدوار سـرخ

آه از دمي كه خواهـر او گـشت روبه رو

با جسم چاك چاك ِخـداونـدگار سـرخ

آري حصار ظـلمت شب راشكافـتند

هـفتاد و دو ستاره ي دنبـاله دار سـرخ

مربع.

پـيروز مي شـود مگر آن كس كه كـشته شد ؟

دنيا به خـود نـديده چنـين اقـتدار سـرخ

تاريـخ شـاهد است كه در سيـنه ي زمان

هـمواره مي تپـد اثر ِمانـدگار سـرخ

خواهـان ِخون ِخون ِخدا مي رسد يـقين

ما اشك ما امـيد ، و اين انتـظار ِسـرخ

محمد مهدي جعفريان