چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385
غزلی ساز کنید
دیرگاهیست زمین شده جولانگه غم
گسترش یافته نفرت که ازو نیست گریز
دست سبزی در این گستره نیست
دست سبزی که کـَند خار از این دشت فریب
و کـُند گندم احساس درو
و نهد نان صداقت به سر خوان یتیمان زمین
قمریان را به تماشای گل و سبزه برد
نیست افسوس که نیست
حنجر سبزِغزل خشک شده
نه ترانه به گلویی ،
که برانگـیزد ازو نبض زمین
نه امیدی که ازو قلب زمین گرم شود
نه نویدی
که به لبهای قناری غزلی عشق دهد
دست غارتگر پاییز دراز
حرم ایمن امید ، به تاراج فنا
سـینه ها قلعه ی حقـد و حسد و کینه و تردید شده
نه یقـینی به دلی
که ازو بارقه ی کشف جهد
نه در این دایره صوفی صداقت لهجه
عارفی پاک در این دایره نیست
که سماعش همه تهلیل بود
نفسی عشق در این پنجره نیست
عطشی ناب در این فاصله نیست
گویشی سبز در این حنجره نیست
دیرگاهی است که مجموعه ی احساس و عطوفت خالی است
زیر این مجمع مجموعه فـقط !
کاسه ای هست که از حجم تهی لبریز است
شاعران کاسه ی احساس به دست
زیر ابر تهی از روح ترنم به نیاز
مردمان گشته فزون
آدمی گـشته غریب
خرقه کرده است تـًُهی آدمیت ز ازل
خانه ها دست به دست
مردمان دوش به دوش
همه آغوش به دوش !
قلب ها همه قلب !
و در این فاصله ها هیچ در آغوش هوس
بُعـد دلها به اَنـدازه ی دوری زمین با مریخ
عَـلم عِـلم به دست هوس است
متن لبخند پراز کینه و تزویر شده
سادگی ارزش خود داده ز دست
دست ارزش بسته است
آدمی باید از این پنجره ها بگریزد
که فقط رو به سراپرده ی عـصمت بسته است
آیـنه خسته از این آینه گی است
بس که زنگار زده بر رخ او دست نقـوش
مردمان آینه ی هم شده اند
تا که دق را،
روزو شب هـدیه و سوغات دهند
من از این فاصله ها می ترسم
عشق دیری است که با اهل زمیـن بیگانه است
نه ! نه !
مردم از عشق گریزان شده اند
پنجره لب زحدیث دل ودلدار فرو بـسته چرا
رنگ و زنگار رخ آیـنه را کرده کبود
پرده ی موسقی عشق ندارد آواز
نغمه ها چنگ به دلها نزنند
غزلی نیـست که فریاد کند عشق مرا
بستری نیـست که احساس مرا گرم کند
گله ای نیست که قرن ،
قرن بیهـودگی و دلزدگی است
نفس پنجره ها دودآلود
چشم ها همه عینک زده اند
طپش قلب زمین با من و تو است
با من از عشق بگـو
دل من تنگ شده ،
بهر چشمی که همه راز صداقت با اوست
خسته ام دیگر از این مکر سحرخیزریا
من از این دوره ی پر مکر و ریا می کوچم
مسکن خوب و عزیزی است زمین!
درب این کلبه به روی همه ی اهل زمین باز بود
گرچه دربـش بسته است
روی قـبرم بنویسید که : نیست !
مامن خوب عزیزی است زمین
من از این دوره ی پرمکرو ریا می کوچم
و همین پس فردا !
وقت برگشت عطوفت به زمین
گاه رجعت که در او نیست شکی
در بهاران امید
بار دیگر ز زمین می رویم
مثل یک بذر امید
به کفم تیغ سپید
به لبم شاخه ی نور ...
دوشنبه بیست و دوم آبان 1385
اینم یه رباعی عاشورایی
از هرم عطش روی زمین آبله داشت
خورشید چه منظور از این غائله داشت
زیرا که چهل روز زمین از خورشید،
اندازه ی یک نیزه فقط فاصله داشت
شنبه بیستم آبان 1385
دارای جهان بود ولی هیچ نداشت
جز باده ی عشق ازلی هیچ نداشت
در فاصله ی سبز ازل تا به ابد
گویا که جهان غیر علی هیچ نداشت
.......................................................
برخیز که پنهان و جلی سجده کنیم
یعنی به جمال ازلی سجده کنیم
تا کعبه بود مولد مسعود علی
باید همه ی ما به علی سجده کنیم
......................................................
ای رب زمین امیر مریخ بیا
تا نخل ستم برکنی از بیخ بیا
از قول همه منتظران می گویم
ای پیرترین جوان تاریخ بیا
پنجشنبه هجدهم آبان 1385
مثل کویرم متروک و خالی
کن ریشه ای گل در این حوالی
تا فصل رویش چیزی نمانده
خشکیده روحم از خشکسالی
دستان سبزم سویت بلند است
ای روح باران ای عشق شالی
ترسم بباری امّا نرویم
کی دیده روید گل های قالی
امّن یجیبی در چشم دارم
آمین بگویید با من اهالی
ای آنکه هستی معنای بودن
خورشید عشقی در بی زوالی
با یک تلنگر خواهد فروریخت
احساس خشک ظرف سفالی
ترسم نچیند ما ار زشاخه
دستان احساس از فرط کالی
فردا که آید یوسف به بازار
جمعه پنجم آبان 1385
كبوتراي اينجا
شام و سحر ندارن كبوتراي اينجا
جز چشم ترندارن كبوتراي اينجا
قفس قفس پرنده ، نفس نفس جدايي
از هم خبر ندارن كبوتراي اينجا
تو شهر ما كلاغا وارث آسمونن
چون بال و پر ندارن كبوتراي اينجا
از بس هجوم سنگه بدرقه ي پراشون ؛
ميل سفر ندارن كبوتراي اينجا
هميشه رو زمينن ، مي ترسن از بلندي
و ردّ پر ندارن كبوتراي اينجا
سهم نفس ندارن تو ارتفاع دودي
حق نظر ندارن كبوتراي اينجا
غريب ميان به دنيا غريبونه مي ميرن
خدا مگر ندارن كبوتراي اينجا
محمد مهدي جعفريان
جمعه پنجم آبان 1385
حسن ازل
غير عكس روي ماه تو چه دارد آفتاب؟
كيست تا بر مهر رويت دل سپارد آفتاب
هر كه بيند لحظه اي روي دل آراي تو را
پيش چشمش جلوه اي ديگر ندارد آفتاب
پرده يكسو زن ، از آن آئينه حسن ازل
تا به گرداگرد اين عالم ببارد آفتاب
كو كليمي مثل تو در خاطر سبز غزل
تا كه جاي دست بيضايي برآرد آفتاب
طبق تقويم سپيده، در پگاه آرزو
حنجر ظلم و ستم را مي فشارد آفتاب
باغبان گلشن گيتي نشسته از ازل
تا كه در اين مزرعه روزي بكارد آفتاب
مي گدازد قرنها، در مجمع دلدادگان
ترسم از چشم انتظاري جان سپارد آفتاب
محمدعلي جعفريان (عاشق)
سه شنبه دوم آبان 1385
تــقـديـم بـه آستـان مقـد س امـام رضـا (ع)
من، شاعري كه بي تو به جايي نميرسد
والامقام ! مطلع اشعار مانـدگار!
لطفي نما به دفتر شعرم قدم بذار
شاهي و شاه را نَسزد هر كجا نزول
آقـا! به شاه بيـت غزل منتـي گـذار
مثل مسيـح در دل اين واژه هـا بـِدم
روح رهاتـرين غزل از بنـد روزگـار
آنقـدر شـاعري كه خودت شعـر مي شوي
جاري ا ست در كـلام شمـا گويش بهـار
اي ضامن غزل! به خدااين سروده را
بي مُهـرمِهـرتو نَبُــود هيـچ اعتبـار
ازمن نخـواه دوری تان عادتم شود
بـا واژه ي فـراق بيــايد دلـم كنـار
وقتـي دلـم براي شـما تنـگ مي شـود،
وقتي تنم اسيرشد وفاصله- حصـار-
آنـك كبـوتـرانـه دل از صحـن سينــه ام،
پـرمي كشـد به طـوف حـريمت از اين ديار
ازدانــه ي محـبتـتـان سـيـرمي شــود
سيـراب از تبـلـوراشـعــارآبـــدار
هر سمت آستـان شما شور محشري است
لـبريـزازتلالـو چشمـان اشـكبـــار
هرجاي اين حريم قدمگاه رحمت است
ازپيـش پـاي صحـن الي شـانه ي منـار
ازآن نِقـارخانه ي تان مي رسدبه گوش
تـا صبح با اميـد به فـردا وبي قـرار؛
آواي قـلب هاي بزرگي كه مي زننـد
در انتـظار صبح رهايي:طلوع يـار
((آقـا! فقـط قبـول كُنيـدش به يادگـار))۱
من، شاعري كه بي توبه جايي نمي رسد
مولاي من! به دفتـر شعرم قـدم گـذار
مـحـمـد مـهـدي جـعـفـريــان
________________________
1- از آقـاي مهـدي زارعـي
