آنچه داريم براي آنكه دوستش داريم

  ایران

  (تقدیم به ساحت قدس مهدوی)

دوستان رفتند تنها یاد ایشان مانده است

جان ز پیکر رفته تنها جسم بیجان مانده است

زان همه یاران یکدل نیست جز ردی به جا

باغ گل پژمرد اما خار بستان مانده است

خضر ره پیدا نباشد در بیابان طلب

در کمین کاروان غول بیابان مانده است

مردمی رفت از میان مردمان روزگار

آدمیت رفته تنها نام انسان مانده است

شاهد وشمع و شراب وساقی و پروانه کو؟

در کجا مستی به میخانه غزلخوان مانده است؟

خضردر ظلمت نمی باید بماند منتظر

تا به لعل آبدارت آب حیوان مانده است

قرنها بگذشت و گلها جملگی پرپر شدند

قرنها دشت و دمن مشتاق باران مانده است

قلبها شد قلب واحساس بشر حبس هوس

دستهای عاطفه زخمی ولرزان مانده است

ربع مسکون را نمانده چاره ای دیگر بیا

چشم در راه تو این جمع پریشان مانده است

عاشق از بهر نزول آیه ی جان در زمین

پیکرپاکی ز جنس عشق ـ ایران ـ مانده است

 محمدعلی جعفریان(عاشق)

( مي توان...)

مي توان استاد بود و دم نزد 

همچو سرو آزاد بود و دم نزد

مي توان در بيستون عاشقي

همچنان فرهاد بود و دم نزد

    مي توان آتش گرفت و شعله شد 

سر به پا فرياد بود و دم نزد

 مي توان چون بوم سبز خاطره

خاطره آ باد بود و دم نزد

 مي توان گرم وصال دلبري

درشب ميعاد بودودم نزد

ياچومجنون برمزارعشق خود

آرزوبرباد بود ودم نزد

 مي توان باچشم گريان خنده كرد 

   شاد شاد شاد شادبود و دم نزد

 با قلم چون ذوالفقار حيدري 

ضد استبداد بودودم نزد 

 برصف رندان زدوبا منطق 

هرچه بادا بادبودودم نزد

 مي توان درشهرپرخدعه هنوز

 روستائي زا د بودودم نزد

 مي توان دريا شد وشد بيكران 

مي توان استاد بود ودم نزد

 محمدعلی جعفریان (عاشق)

مثل سايه با مني تو

 اين ترك خورده دل من ،نذر بارون نگاهت 

 
از روز جمعه تا جمعه مي شينم من سر راهت

 
تا بــيايي و بـبـيني كه بـي تو رمـــق ندارم 

  
روز مــن تــيره ترينـه، مـثل چشـماي سياهـت

 
مثل صبح روشني تو، مثل سايه با مني تو

تو شــباي نا اميـدي مـي درخـشـه روي ماهـت

 
 تو كويـر خشـك دلـها ، عشق تو ابر بهاره

 يه بــيابون گل تـشـنـه ،مـي نـشـيـنه در پناهت

 
با مني ولي زمن دور ، مثل اشراق خدايي

رو زمين تو سينه ي من، توي عرشه تكيه گاهت

توي قاموس دِل من ،غيراسم توكسي نيست

ايـن دل آيـيـنه نداره ، غـير نـقـش روي مـاهـت

 
مثل پروانه ميسوزم، چشامو به در مي دوزم

تـا شـا يـد برام بسـوزه ، دل پـاك و بـي گنــاهت

 
مي دونم كه مهربونه ، ياد عاشقاش مي مونه

تا نخواد نمي شي عاشق ، اينه عاشق اشـتـبـاهت

علي را مي توان تنها علي گفت                                                            

علـــــــي را آ فرينـش د وســت دارد             زِ عادت  ني ، زبـيـنـش د  و ست  دارد

                                                                      (1)

چــنـيـن  فــرمـود- ا حـمد پير كامل-              بـــود فا رو ق بــيـنِِِ حقّ  و بـــــا طـل

علــــي سر الله و هادي ومنجي ست              عـــــلـي ، فـرما نرواي نوح ناجي ست

به د ســـــتِ پـورِ آ ذ ر،ا و! تبر داد               بـــــه ا نـفـا سِ مــسـيـــــحا او! اثر داد

ز مـــوسي هم در آن وادي سبق برد               تـجـلّا ي  عـــــلـي! ا ز وي رمــق برد-5

                                                                              (2)   

بـــــه پـنـهان با رسولان آ ن ولي بود              بـه هــــــمرا هِ  محـمّد(ص)مـنجلي بود

چـــو آ د م  صــفـوة ا للـــهي مقامش              چــــو  عيسي  جــا ن دهد روحِ كلامش

چـــو ا بـــرا هـيم و با بتها درآويخت              ســــتا يش را به عــرفان در هم آويخت

ا گــــــرنوحِ  نَجي  فـكـرِ حيات است             عــلـي د سـتِ خــــدا فلـــــك نجات است

                                                                           (3)

به عــيسـي  رُتـبـه ا ش دا د ه نگرديد             جُز ا و د ر كــعــبــه كــس زاده نگرد يد-10

              (4)                                                               (5)

بــيـانِ((لـــــو كـُشِـف)) حـدّ يـقـيـنش               بــــه بـــزم ((لـي  مَعَ  ا للّهي )) ببينش!

نــگـفـته(( لَـن تــرا ني))ا ش خداوند              نـكـــرد ه  خَلــــق ثا ني ا ش خـــد ا و ند

تـــــــــمـا مِ ا نـبـياء  مـا تِ  كَــما لَش             زِيُـــو سف  بــــرتــري دا رَد جَـمـا لــش

                                                                                                 (6)

ا ز آ ن  رو بـر رســولا نـسـت مولا              كــه  چــون آ نا ن نــــد ا رَد تركِ اُ و لـي

نه آ د م ، نـــه خــلـيل ا ست نه موسي            نـه چون خضرا سـت و نه الياس و عيسي-15

ا گــــر چه قـطـره ،چون دريا زلالست           قــــــــيا سِ قـــــطـره و د ريـا مـحا لـسـت

                                                                         (7)

ا لا ا ي عـــشــقِ  بي آ غــاز و ا نجام             كـــه د لــــها گــــيـرد ا ز يـــادِ تو! آرا م

مَــد د كَــــن تا كــه ا ز حـيد ر بـگويم              زِ غُـــــــربـت  با د و چِـــشمِ تــر بگويم

بــگـويـم تـا كـه حيد ر كـيست يا رب!             بــــه كه سَنجَم؟ كــه مثـلـش نيست يارب!

نـگـفـته كس كــه مـي شا يد زِ ا و گفت             نـبـا شـــد چــــــا ره ا ي بـايد ! زا وگفت-20

مــــــــــــرا آ ن بِه كــــه گُــــويم لا لِ لا لـم          بـه فـــكـرِ گـُـفـتـنِ شــــعـري محا لـــم

ا گــــــر چه هـمـچـو مُوجـــــي مي خروشم         بـــه وصـــفِ  وسـعـتِ  د ريا خموشم

ا گـــــرچه چون ني ا م صــدها ترا نة است         ز د ريـــــا  چون سُرايم؟ بيكرانه است!

چــــه گـُـــــويم ا ز خــداي عشق وشمشير!؟         چـــه گـويم ا ز وَرايِ عـقـل  و تدبير!؟

 بـه وصــفـش  هـيـچ  تعـــبــيري نــمـا نـد ه          بـــــه تـَــــركِـــش عـقـل را تيري نمانده-25

نـــه اأقــيا نـوس و نــــــي  د ريا سـت مولا           چرا؟ چـون عين  و لام  و يا ست مو لا

بــــه رَمــــز عـيـن و شـيـن و قا ف گــفــتم            ز ســــيـمُرغ و ز كـــــوهِ قـــــا ف گفتم

بـــــه عــــشــقِ روي ا و د ل  كرده عادت             ز عا د  ت  مـــــي كـنم حق را عبادت!

از آن خـــــــورشيد بـي عـشـق و زوا لست            كــــــه بـــــا ذا تِ  خــــدا در ا تصا لست

مـــــــــن و د ركِ ولــي ؟ هيهات هيهات !              مـــــــــن و وصفِ علي هيها ت هيهات!-30

ا ز آ ن ا ظــــهار عـــجـزم گـشـته وا جـب            كـــــــه ا ز مـمكــن  نـيـا يــد وصف واجب

خــــــــــرد پا در گِل و عقـل ا ست مبهوت             ز نا ســــــوتي نـيـا يـــــد د ركِ لاهــــوت

هَــــــمـا ن بـهـتـر، كــــــه خا موشي گزينم             ا ز ا يــــــــن سُود ا فـــــرا مـوشي گـزينم

ا گـــــرچــــــه عشــــــق بي  تعــبير ما ند ه             فـقـــط  د ر تـَــر كِشـــــم ا ين تير ما ند ه،

                                                                                                           (9)

هــــمـا نـنـدِ  نَــبي  دَ ر طــــي مـــنـــــــزل           بــه  سِـــــد ره مـــــي رسـم  با رفرف د ل-35

(9)

علــــــــــي آ نـجا عـــــــلي سا در تجلاست             د ر آ نــــجـا  يك (تـــــد لـي) در تجلاست

...و ا يــــنـك  عـشـق و عا شـق ماتِ مولا             تــــــــد لا ي د ل ا ســــت و ذا تِ مــــولي

ا گــــــــرچه د ل زعشق ا و زُلا لـســـــت             قــــيــــــا س  قـطــــــــره و د ريـا محا لست

                                (10)

علـــــــي  را مــــي توا ن تنها علي گفت!            ســـــــــــــرِ( قــــا لــوا بـلي ) با او بلي گفت!

در آ ن وا دي كــــه حق رُخساره بگشـود           عــــلي  بــــــود و عــــــــلي بـود و عـلي بود-40

                                          كرج-محمد علي جعفريان (عاشق)- چاپ در كيهان 10/7/1380ص 9

پا ورقي

1-علي فاروق بين الحق و الباطل(حديث نبوي )

2- يا علي انت مع كل نبي سرا و معي جهرا(يا علي تو با هر پيامبري در نهان بودي اما با من درآشكار)

3-خداوند در گاه ولادت عيسي (ع) به حضرت مريم فرمودتا از صومعه بيرون رود(قرآن كريم سوره ي مريم) اما

براي مادر علي ديوار كعبه شكافته شد

4-لو كشف الغطاء ما ازدت يقينا(اگر همه ي پرده ها كنار رود به يقين من چيزي اضافه نمي شود(علي (ع))

5-براي من با خدا خلوتي است كه در آن هيچ نبي مرسلي و ملك مقربي راه ندارد(پيامبر اكرم(ص))

6-براي هر پيامبري جز پيامبر اكرم(ص) ترك اولايي بوده مثل ترك اولاي يوسف (ع)درتوصيه به ساقي پادشاه

براي يادآوري او در نزد عزيز مصر(نك-قرآن كريم سوره يوسف(ع))

7-الا بذكر الله تطمئن القلوب(قرآن كريم)

8-رفرف=مركب رسول خدا در سفر معراج آنگاه كه براق از رفتن فرو ماند

9-يك تدلي=معيار شاعرانه –دني فتدلي فكان قاب قوسين او ادني(قرآن كريم)

10-سر قالوا بلي =هنگام قالوا بلي گفتن در عالم ذر ( الست بربكم قالوا بلي- قرآن كريم)

 -----------------------------------------------------------------------

با آنکه دلم به سختی آهن نه !

بسیار دلت گرفته است از من ،نه ؟ 

من دل به عنایت تو بستم بانو ؛

یا فاطمه اِشفعی لـَنا فِـی الجنّـه

هـیچ کـس برعـهد ِسابـق نیسـت ، نیسـت

دل مـداری را موافـق نیسـت ، نیسـت

عاشـقان از یادِ مـردم رفـته انـد

یادی از عـذرا و وامـق نیست ، نیست

اون خط میون من و تو شد درّه

تـو دور شدی و قـد یک ذرّه ‎؛ مـنم

از دوري تـو دلم شـده يك ذرّه

تـقـدیـم به مولـود کـعـبه :

بـا عـشـق به دردانـه به ایـن زیـبـایـی

می کـرد بـنا خـانـه بـه ایـن زیـبایـی

از پـیـله بـه ایـن مـبـارکی نیـسـت امـید

جـز خـلـقـت پـروانـه به ایـن زیـبایـی